Speciale investeerderscall op 16 november 2026, volgend op presentatie tijdens de jaarlijkse bijeenkomst van de Society of Neuro-Oncology
Alpha Tau Medical heeft tussentijdse resultaten bekendgemaakt van zijn REGAIN-studie naar Alpha DaRT bij recidiverend glioblastoom. De data werden afgelopen weekend voor het eerst gepresenteerd tijdens de bijeenkomst van de Society of Neuro-Oncology in Philadelphia en besproken tijdens een speciale investeerderscall. Dr. Joshua Palmer, hoogleraar radiotherapie aan Ohio State University en hoofdonderzoeker van de studie, presenteerde de resultaten. Van de 6 patiënten die hun responsbeoordeling hebben bereikt, behaalden er 5 een complete respons en 1 een partiële respons, wat neerkomt op een objectieve responsrate van 100%. Alle tot op heden 8 behandelde patiënten zijn nog in leven, met een mediane follow-up van ongeveer 7 maanden en een overleving die varieert van 3 tot 11,6 maanden.
Tot dusver geen lokale faalmomenten, op één afstandsletsel na
Palmer noemde het uitblijven van lokaal recidief "ons meest opwindende onderdeel van de trial tot nu toe". Patiënten met een mediane follow-up van meer dan 6 maanden vertoonden geen recidief op de behandelde locatie. Volgens hem overtreft dit wat op basis van historische controlegroepen mag worden verwacht. Eén patiënt vertoonde progressie op een andere locatie. Dit betrof patiënt 1, die bij de scans na 1 en 3 maanden een complete respons liet zien en ongeveer 10 maanden na de behandeling een recidief ontwikkelde in het contralaterale corpus callosum, buiten het stralingsveld.
Chief Medical Officer Dr. Robert Den stelde dat dit patroon op zich al een bevinding is. "Wat we bij deze eerste 6 patiënten hebben gezien, is een wijziging in het ziektebeloop en een afwijking ten opzichte van de recidiefpatronen die we doorgaans in deze populatie verwachten", aldus Den. Hij merkte op dat het enige recidief op afstand optrad, wat hij omschreef als atypisch voor deze aandoening.
Palmer nuanceerde de responspercentages eveneens. Hij gaf aan dat hij niet "te bezorgd of juist te enthousiast wil worden over alleen de vraag: kijk eens naar hoeveel CR's er zijn", en benadrukte dat het doel is om te zien dat die responsen ertoe leiden dat patiënten "richting een jaar of langer leven". Hij omschreef de algehele overleving als waarschijnlijk het meest kritische eindpunt bij recidiverend glioblastoom, waarbij hij opmerkte dat middelen zoals Avastin weliswaar de progressie kunnen vertragen, maar de overleving niet verbeteren.
Benchmarks: wat patiënten met recidiverend GBM doorgaans laten zien
Den schetste het kader voor de vergelijking. Bij recidiverend glioblastoom bedraagt de progressievrije overleving doorgaans 2 tot 4 maanden en de algehele overleving 6 tot 9 maanden. Standaardopties, waaronder lomustine, Avastin, chirurgie en herbestraling, hebben geen superioriteit ten opzichte van elkaar aangetoond, met een mediane overleving van rond de 9 maanden. Hij stelde dat een progressie die langer duurt dan 4 tot 5 maanden, of een overleving die de grens van een jaar of meer benadert, erop wijst dat een behandeling het ziektebeloop verandert. Palmer verklaarde dat een mediane overleving van meer dan 9 maanden in een kleine veiligheids- en haalbaarheidsstudie "de bakens zou verzetten" en duidt op een uiterst concurrerende therapie, hoewel hij erkende dat het aantonen van een overlevingsvoordeel een grootschalige gerandomiseerde studie vereist. Hij voegde eraan toe dat sterke resultaten in de recidiefsetting een argument vormen om de therapie vroeger in het behandeltraject in te zetten, in de eerstelijnssetting.
Palmer noemde het bovendien "ongelooflijk" dat na growweg 6 maanden nog elke patiënt in leven is, aangezien sommige patiënten binnen 3 tot 6 maanden overlijden en de mediane overleving doorgaans 9 maanden bedraagt.
Necrose en pseudoprogressie vormen de belangrijkste beeldvormende onduidelijkheid
Het meest genuanceerde deel van de data betreft de radiografische veranderingen rond het implantaat. Twee patiënten worden geëvalueerd op necrose of vermoedelijke necrose; bij hen is het nog te vroeg om necrose van progressie te onderscheiden. Patiënt 4, die een partiële respons liet zien met een afname van de tumoromvang van 58%, vertoont inmiddels een nieuw gebied van nodulaire aankleuring op afstand van de behandelde locatie en ondergaat een biopt om vast te stellen of het gaat om een nieuwe tumor of om stralingsschade als gevolg van overlapping tussen het eerdere stralingsveld en Alpha DaRT. Patiënt 5 ontwikkelde na 3 maanden een groot aankleurend gebied dat wordt behandeld als een behandelingsverandering of pseudoprogressie, en wacht op bevestigingsscans. Patiënt 2 vertoont ringvormige aankleuring rond de zaadjes met een groot necrotisch centrum en maakt het naar verluidt goed zonder aanvullende therapie.
Twee patiënten krijgen Avastin vanwege necrose. Volgens Palmer staat het geval bij de ene patiënt volledig los van Alpha DaRT – het betreft een gebied binnen het eerdere stralingsveld dat ten tijde van de implantatie al necrose vertoonde – terwijl het bij de andere patiënt vermoedelijk gerelateerd is aan Alpha DaRT. Hij merkte op dat veranderingen door bestraling optreden bij meer dan de helft van de patiënten die langer dan 6 maanden na herbestraling worden gevolgd. Dit is de reden waarom Avastin in de VS veelal wordt ingezet tegen necrose in plaats van om oncologische redenen. Den benadrukte dat alle patiënten met necrose asymptomatisch zijn en verklaarde dat kwaliteit van leven na overleving de tweede prioriteit is voor patiënten met recidiverend GBM.
In een reactie op de omgang met ambigue casussen in de tussentijdse analyse legde Den uit dat patiënten als progressievrij worden beschouwd tenzij er sprake is van daadwerkelijke progressie, en dat ze worden gecensureerd bij de laatste follow-up; dit is de standaardmethode. Hij voegde eraan toe dat de overlevingsanalyse onafhankelijk van dit vraagstuk staat.
Veiligheid: één bijwerking van graad 3 en twee epileptische aanvallen
Het primaire eindpunt voor haalbaarheid werd behaald: bij 100% van de patiënten zijn alle geplande bronnen ingezet en traden er geen onvoorziene ernstige bijwerkingen op. Er deed zich één ernstige bijwerking van graad 3 voor: een epileptische aanval gepaard gaande met verlamming, die verdween na revalidatie en steroïden; de patiënt is weer op baseline niveau. Palmer deelde later mee dat 2 patiënten binnen ongeveer 7 dagen na de ingreep een epileptische aanval kregen. Hij schreef deze toe aan stralingsgerelateerd hersenoedeem als gevolg van een krachtige immuunrespons, zoals ook wordt gezien bij hooggedoseerde radioschirurgie, en niet aan de zaadjes zelf. Patiënten krijgen inmiddels pre-medicatie en worden gedurende langere tijd medicamenteus behandeld, waarna zich geen nieuwe aanvallen meer hebben voorgedaan. Het verblijf van elke patiënt bleef onder de 1 dag....