Bloomberg Live: Mira Murati's Thinking Machines bouwt AI die tussen de regels door luistert — en dat is precies de bedoeling
Bloomberg Tech 2026, San Francisco — 4 juni 2026
Mira Murati heeft haar meest substantiële publieke pleidooi tot nu toe gehouden voor het bestaansrecht van Thinking Machines Lab en de koers die het bedrijf vaart. In gesprek met Emily Chang van Bloomberg tijdens Bloomberg Tech 2026 zette de voormalig CTO en medeoprichter van OpenAI een technische en filosofische visie uiteen die lijnrecht ingaat tegen de huidige concurrentiestrijd tussen de grote AI-laboratoria. Het kerninzicht is bedrieglijk eenvoudig, maar architectonisch van groot belang: de huidige AI-modellen zijn doof en blind terwijl ze 'denken', en dat is een fundamentele ontwerpfout die vanaf de basis moet worden opgelost.
Het interactiemodel: een nieuwe architectuur, geen feature
Het meest concrete en voor investeerders relevante aspect uit het gesprek was Murati's beschrijving van de "interactiemodellen" van Thinking Machines, die het bedrijf onlangs presenteerde als eerste publieke demonstratie van zijn onderzoeksrichting. Dit is geen update van een chatbot. Het onderscheid dat zij maakt is architectonisch. Huidige frontier-modellen, zo legt ze uit, werken op basis van beurten: de gebruiker spreekt, het model verwerkt, het model antwoordt. Tijdens de inference is het systeem feitelijk afgesloten van de wereld. "Terwijl ze denken, zijn ze als het ware doof en blind," aldus Murati. "Ze kunnen niets waarnemen van wat er verder gebeurt."
Thinking Machines bouwt iets dat structureel anders is: een tijdgebaseerd model dat continu audio, tekst en video verwerkt en voortdurend output genereert, opgedeeld in segmenten van 200 milliseconden. Die granulariteit stelt het systeem in staat om onderbrekingen, gelijktijdig spreken, pauzes en de omgevingssignalen die menselijke communicatie zo rijk maken, op te pikken. "Er zit enorm veel informatie in onze interacties wanneer we zwijgen, wanneer we nadenken, wanneer we elkaar onderbreken," zei ze. De praktische ambitie is om de kloof te dichten tussen hoe mensen met elkaar communiceren en hoe zij met machines communiceren — wat Thinking Machines niet ziet als een gebruiksvriendelijke extra, maar als een voorwaarde voor zinvolle mens-AI-samenwerking en, uiteindelijk, alignment.
De strategische weddenschap die de grote labs niet aangaan
Murati was voorzichtig om Thinking Machines niet te positioneren als een directe uitdager in de race om benchmarks. In plaats daarvan identificeerde ze een specifiek gat in de markt waarvan zij gelooft dat het structureel onderbediend is: machine-intelligentie dichter brengen bij de plek waar menselijke kennis werkelijk leeft. Het dominante pad dat door OpenAI, Anthropic, Google en Meta wordt bewandeld, is volgens haar een sterk autonoom pad dat bewust de afhankelijkheid van de "chaos van de werkelijkheid" minimaliseert. Ze geeft toe dat dit een valide en snelle aanpak is, maar voert aan dat het een hele dimensie aan waarde laat liggen.
"De meest geavanceerde AI-systemen zijn de meest ongelooflijke instrumenten voor het denken die de mensheid ooit kan hebben," zei ze, waarbij ze een vergelijking trok met de uitvinding van moderne cijfers ter vervanging van Romeinse cijfers — een cognitieve prothese die zo krachtig was dat ze volledig nieuwe categorieën van wiskunde ontsloot. De strategische stelling bij Thinking Machines is dat AI-systemen die zijn gebouwd voor oprechte menselijke samenwerking, in plaats van voor autonome taakuitvoering, in de praktijk niet alleen nuttiger zullen zijn, maar als bijproduct ook betere resultaten opleveren voor alignment. Dat laatste punt is van belang voor investeerders die toezichts- en veiligheidsrisico's in de sector proberen in te schatten: Murati stelt dat de samenwerkingsgerichte architectuur zelf een technische oplossing voor alignment is, en niet slechts een ethisch standpunt.
Over OpenAI, de bestuurscrisis en wat ze anders zou doen
Chang bevroeg Murati over de bestuurscrisis bij OpenAI in november 2023, inclusief de getuigenis onder ede waarin Murati verklaarde dat ze vreesde voor catastrofale risico's voor het bedrijf. Murati nam niets terug. "Ik denk dat OpenAI hoogstwaarschijnlijk zou zijn geïmplodeerd," zei ze stellig op de vraag wat er zou zijn gebeurd als zij niet had ingegrepen. Ze bevestigde dat ze kritische feedback over het leiderschap van Sam Altman had gedeeld toen het bestuur daarom vroeg, dat ze als interim-CEO was opgetreden en dat ze van koers was veranderd toen ze concludeerde dat het oorspronkelijke besluit van het bestuur het voortbestaan van het bedrijf bedreigde. "Op elk moment voelde ik heel duidelijk wat ik moest doen."
Het enige wat ze achteraf bezien anders zou doen: meer tijd besteden aan transitieplanning en transparantie. "Er werd niet veel nagedacht over het meenemen van het team en het bieden van continuïteit." De openhartigheid is opvallend. Structureel interessanter voor investeerders is echter haar bredere commentaar op AI-governance. Ze voert expliciet aan dat de discussie in de sector over veiligheid te veel gericht is op de persoonlijkheid van individuele leiders en te weinig op institutioneel ontwerp. "Moraliteit is niet alles — je moet nadenken over daadwerkelijke besluitvormingsstructuren, transparantie en governance," zei ze. Dat wereldbeeld komt direct terug in de expliciete toewijding van Thinking Machines aan een meer open benadering binnen het lab.
Talent, kapitaal en de realiteit van bouwen vanaf nul
Berichten over salarissen van negen cijfers bij Thinking Machines zijn breed verspreid, evenals verhalen over enkele spraakmakende vertrekken. Murati erkende beide zonder veel uit te wijken. Ze beschreef het vanaf nul opbouwen van een frontier AI-lab als het comprimeren van vijf tot tien jaar aan normale startup-turbulentie tot enkele maanden. "Wanneer je iets goeds hebt, komt daar ook iets slechts bij kijken." Over de beloningen was ze gematigd: "De hoge bedragen spraken tot de verbeelding van mensen omdat ze natuurlijk erg groot zijn. Maar ik denk echt dat dit voor de meest gewilde mensen niet het belangrijkste verhaal is." Of dat waar is of wensdenken, zal de komende twaalf maanden blijken, naarmate de hyperscalers grote cheques blijven uitschrijven voor toponderzoekers.
Over de financieringsronde van het bedrijf — die breed werd gerapporteerd als een van de grootste in de geschiedenis van AI-startups — was Murati opvallend nuchter. "We zijn er trots op, maar het is geen grote prestatie. We waren er niet op uit om een record te breken." Het relevantere punt voor het bepalen van de kapitaalbehoefte: ze was direct over het feit dat Thinking Machines geen normaal bedrijf is en aanzienlijk kapitaal nodig heeft om de infrastructuur en wetenschappelijke fundamenten te bouwen die vereist zijn om een geloofwaardige claim te leggen op de ontwikkeling van frontier AI.
Wat volgt en de visie voor de komende vijf jaar
Murati bevestigde dat de recent uitgebrachte interactiemodellen expliciet een eerste stap zijn en dat Thinking Machines de komende maanden "verhoogde capaciteiten aan de modelkant" en aanvullende producten verwacht te tonen. Ze deed geen uitspraken over specifieke tijdlijnen of benchmarks, maar de boodschap was duidelijk: het bedrijf zit in de uitvoeringsfase en wil de technologie laten spreken in plaats van het narratief. Een bredere preview van het werk aan hun frontier-model wordt later dit jaar verwacht.
Toen ze werd gevraagd naar een visie voor over vijf jaar, mocht Thinking Machines de verwachtingen overtreffen, weigerde ze specifieke producten of marktposities te voorspellen. Ze koos in plaats daarvan voor een kader dat zowel filosofisch als strategisch was: een toekomst waarin mensen een oprecht gevoel van regie en mogelijkheden behouden, ongeacht hoe drastisch AI de aard van werk hervormt. Het is een visie die lastiger te stress-testen is dan een verdienmodel, maar die consistent is — de tandemfiets, zoals zij het noemt, waarbij "beide handen aan het stuur zitten", in plaats van een systeem dat autonoom de beschaving die het moet dienen voorbijstreeft.